Van 22 tot 24 juni 2007 trok een bende Plan B'ers er op uit voor een weekend vol fun en adventure! Wouter en Kevin vertellen hoe zij het weekend beleeft hebben.

Wouter: “ Het mysterie van de pamperpaal!”
Het moet ergens geweest zijn tussen het studeren en het naar buiten staren dat ik wat afwezig zat te surfen op mij ouwe getrouwe pc. Vrienden hadden mij niet zo heel lang daarvoor eens met enthousiasme gesproken over WJNH. Nog steeds vraag ik me trouwens af of ze met hun enthousiasme alleen hun nobele sympathie wilden betuigen of me dan wel hèèl dringend aan een lief wilden helpen. Wat het ook zij, het duurde niet lang of ik kwam bij Plan B terecht.

Flikkerende lichtjes – hoe kan het ook anders – vestigden meteen mijn aandacht op het weekend van Plan B. Een Fun & Adventureweekend. Bij God, wie bedenkt nu zoiets?! Vervuld door afkeer zochten mijn muis en ik het kruisje op, genadeloos sloten we de pagina. Maar dat was buiten mijn gepensioneerde pc gerekend. Met een snelheid waarvan zelfs de gemiddelde huisjesslak zou indommelen, verdween de pagina van het scherm. ‘Pamperpaal’, zag ik nog net.

Pamperpaal. Schijnbaar onschuldig. En toch zat er een luchtje aan. Pam…per…paal. Ik raakte er helemaal in de ban van maar bleef op mijn honger zitten. Niets of niemand wist me iets bij te brengen over de ongetwijfeld erg interessante wereld der pamperpalen. Er zat dan ook niets anders meer op. Nog geen week later bevond ik me op een carpool, gebrand om te vertrekken richting Ardennen. Het mysterie van de pamperpaal zou nu snel ontrafeld worden. Echter, niets was minder waar. Na zoals goede gewoonte alweer verkeerd te zijn gereden, werden we hartverwarmend verwelkomd in dat wat voor enkele dagen onze uitvalbasis zou zijn. Niet toevallig zag het er allemaal rooskleurig uit, tot het programma voor de komende dagen werd meegedeeld. Het ontrafelen van het pamperpaal-mysterie bleek tegen dan al lang niet meer de enige uitdaging.

Nu mag alle begin wel moeilijk zijn, ik had niet te klagen. Een rustige en brave avonturentocht, te vergelijken met een boswandeling voor gevorderden. Helemaal mijn ding, dat nietsvermoedend kuieren en idyllische tafereeltjes aanschouwen. We kenden hoogtes en laagtes en staken beken over op een manier waarop geen beek overgestoken zou moeten worden. Maar terwijl dat nu nog wel gemakkelijk te verwerken was, bleek het programma van de namiddag heel wat minder vlot te slikken. Gewapend met helm en harnas werd mijn leven in de handen en touwen van 28 anderen gelegd.

En dan eindelijk rust. Avondrust, helaas van korte duur. Tegen mijn stiekeme hoop in geen bezinnende kampvuurtaferelen, geen mijmeringen aan de oevers van de Ourthe, geen instant ontspanning u aangeboden door een kumbaya-wiegend koor maar… fout. Erg fout. Haast onherroepelijk onherstelbaar fout. Een soiree die zijn weerga niet kent, een test in parate kennis van de grootste Belgische vergeet-me-nietjes, de onovertroffen eighties nog eens uit de kast en… mijn eerste keer. Nooit eerder werd ik immers geconfronteerd met iemand die zowel Céline Dion als Little Eva in één adem geneuried krijgt. Fout? Dat zeker.

Doorheen alle feestgejoel drong het die avond ineens tot me door. Het zou nu niet lang meer duren vooraleer ik de wereld der pamperpalen zou binnenstappen. Don’t wake me up before you gogo, had ik niettemin toch nog geprobeerd. Ik had tegen dan immers al meer beweging gehad dan in de laatste vijf jaar alstublieft. En reeds geradbraakt is het moeilijk kiezen tussen een nog grotere overdosis sport of het eindelijk ontrafelen van de duistere geheimen van de pamperpaal. Aangetrokken door het mysterieuze bevond ik me de volgende morgen toch dapper genoeg om aan mijn tweede kruisvaart van dat weekend te beginnen.

En dan, na vermeende wurgingen tussen een veel te ingewikkeld touwenparcours en de interessante vaststelling dat een band ook kan gebruikt worden voor veel duisterder doeleinden dan slechts het rijdend houden van een gemiddeld stalen ros, merkte ik de pamperpaal op. Eenzaam en wat verloren stond hij daar, onwennig misschien. Ik stond voor een hartverscheurende keuze en een houten paal van een kaliber dat ik nog nooit eerder had gezien.

Zelfs nu nog denk ik er vaak aan, aan wat het had kunnen worden tussen hem en ik. Nog steeds zie ik hem daar staan, eenzaam en wat verloren. Hem bedwingen liet ik met ietwat gemengde gevoelens aan anderen over. Je leest het goed, de sprong van de pamperpaal heb ik niet voltooid. Wel hoop ik dat het goed met hem gaat. Een dergelijke pamperpaal verloren zien gaan, het zou zonde zijn…

(Wouter D.)


Kevin: “Jezelf tegenkomen op de Klettersteig”

Vrijdag 22 juni 2007, vanuit alle uithoeken van Vlaanderen maken plan B'ers zich klaar om te vertrekken op een weekend dat leuk maar vooral uitdagend gaat worden.

Vanaf 20u zijn we allemaal welkom in het idyllische 'Sy'. Langzaam sijpelen alle deelnemers binnen en installeren ze zich in één van de slaapkamers. Beneden in de bar is een heuse loungeruimte waar vaste plan B - gangers genieten van het weerzien en ook kennismaken met mensen die voor de eerste keer naar een activiteit komen. Dit alles wordt gedaan bij het spelen van gezelschapsspellen. Als later op de avond de laatste gasten de groep vervoegd hebben, is er nog even tijd om een klein feestje te bouwen voor de verjaardag van Sieg (taart en Vedett mogen hier natuurlijk niet ontbreken).

Is het nu cajou, acajou of cathou?
Na een goeie nachtrust (waarbij de meesten vroeger wakker zijn dan gepland) en een stevig ontbijt is het tijd om te starten aan een dag vol avontuur en spanning. Onze begeleider Iann legt ons haarfijn uit wat we die dag precies gaan doen en waar we aan moeten denken. Als uiteindelijk iedereen het juiste schoeisel aan heeft, vertrekken we voor een hele dag op trektocht door het bos en over rotsen. Eén ding wordt ons nog medegedeeld, als bij het klimmen een steen naar beneden moest vallen zij we verplicht om 'cajou' (dat betekent ‘steen’ in het Frans) te roepen. Echter door de haarkleur van sommigen en de kapotte schoenen die onderweg ontstaan, wordt dit woord algauw omgevormd tot 'acajou' en 'catchou'.
De Klettersteig (het klimmen over de rotsen) blijkt al zeer snel een werk van teambuilding te zijn. We worden met een lang touw aan elkaar vastgemaakt, wat maakt dat onze levens min of meer in elkaars handen liggen. Dapper zetten we als een slang van 29 personen onze eerste stappen op de rotsmuur, maar even snel merken enkelen onder ons dat dit toch hun ding niet is. Gelukkig staan we na een klim van 70m omhoog en een afdaling van diezelfde 70m weer op de begane grond. Als afsluiter van het avontuurlijke gedeelte mogen we ieder individueel beslissen of we nog willen doen aan 'rivercrossing'. Een groot deel van de groep beslist dat het te voet oversteken van de rivier er gewoon bijhoort en duikt zonder twijfelen het water in.

Faute Quiz
Terug in het verblijf is het een ware race om in één van de douches te springen en genieten we van een heerlijke maaltijd. Om 20u30 staat iedereen in zijn/haar meest foute kleren klaar om zich volledig te geven tijdens een heuse 'Faute Quiz' en achteraf goed verkeerd te gaan op een fuif vol ambiance!

Zondagochtend, iets later als de dag voordien (lang leve feestjes) wordt iedereen wakker en worden alle valiezen terug gepakt (en geloof me, wij hebben maar 2 dagen nodig om een kamer tot een stort om te toveren) en beneden gezet. Na het ontbijt wordt het hele verblijf door de groep proper gepoetst.
Om 10u staat Iann ons weer op te wachten met de uitleg over ons volgende avontuur. Vandaag zullen we een touwenparcour afleggen, speleoloogje spelen, de pamperpaal bedwingen en afsluiten met een afdaling via de death ride.

Met nog een beetje slaap in de ogen klimmen we één voor één in de touwen en vloeken we achteraf op die 'rotbanden' die als laatste moeten overgestoken worden. Voor zij die de moed nog kunnen vinden, staat de pamperpaal te wachten. De bedoeling is om via enkele treden op een paal te kruipen van 9m hoog er dan bovenop te gaan staan en naar een trapeze te springen die ongeveer 2m verder hangt. Deze activiteit ontaard al snel in een strijd tussen jongens en meisjes, die uiteindelijk gewonnen wordt door de mannelijke helft van de groep. Wanneer de laatste durver zijn sprong beëindigd met een klein gilletje, begeven we ons naar de allerlaatse 'thrill' van het weekend. In kleinere groepen trekken we terug omhoog een rots op om vandaar via de 'death ride' de wachtende groep weer te vervoegen.

Omstreeks 17u. wordt het weekend afgesloten met het afscheid van Sieg als teamlid en natuurlijk een uitgebreid afscheid. Moe maar tevreden van de geleverde prestaties keren alle 28 deelnemers huiswaarts om eens goed bij te slapen en te dromen van een volgend weekend.

(Kevin S.)