Uitstelgedrag - Lot

08-07-2020

Een eeuwigheid geleden ging ik naar Slowakije. Ik mocht met Wel Jong Niet Hetero op digital rainbow storytelling training. 

Ik moest mijn ouders inlichten dat ik voor 10 dagen uit het huishouden zou verdwijnen, maar dat stelde ik uit. Het idee alleen al dat ik met de organisatie “Wel Jong Niet Hetero” zou moeten uitpakken bezorgde me kriebels. 

Mijn moeder zei ook dat ik bij mijn papa dan maar eens uit de kast als “niet hetero” zou moeten komen. Ik lachtte met het voorstel, ookal bedoelde ze het niet als grap. Ik dacht bij mezelf: “wie zit er nu op mijn coming out te wachten?” 

Bij het afscheid aan mijn oma kribbelde ik op een post-it in welk land ik juist zou verblijven (ze zou het op haar wereldkaart opzoeken). In drukletters schreef ik onder het adres: “Lotte kan verliefd worden op jongens en op meisjes.” (Lang niet alles wat gezegd kan worden over mijn queer-zijn, maar het leek me een goed begin.) Ik gaf haar nog een afscheidszoen en vluchtte de deur uit. De volgende ochtend nam ik het vliegtuig.

 

In Slowakije kon ik op een actieve manier stilstaan bij mijn queer identiteit en wat dat nu juist allemaal inhield en betekende. Voor de training hield ik hoog en laag vol dat het regenboogding niet zo’n groot deel van mezelf was, tijdens de training besefte ik dat het in elk verhaal om de hoek loerde. 

Het verhaal dat ik wilde schrijven ging over mijn haar en hoe het al die jaren evolueerde en meegroeide met me. Over hoe ik het graag wilde afknippen maar bang was voor de reacties van mijn omgeving. Het verhaal miste een kantelpunt, een moment waarop de protagonist actie onderneemt. Het moment dat ik zou besluiten om mijn haar tóch kort te knippen. 

Een hele dag liep ik ijsberend rond, mijn hoofd krakend op zoek naar dat moment. Had ik dat niet gewoon beslist? Moest daar nu echt iets speciaal voor gebeurd zijn? Eén van de begeleiders hield vol van wel, ookal zei ik koppig dat ik het voor mezelf had beslist. 

Ik scrollde terug door mijn Instagram story archief en vond mijn kantelpunt: de pride in Amsterdam. 

Voor mij een kleine schok: had mijn geheugen nu echt zoiets belangrijk onderdrukt? Was ik zo hard (onbewust) bezig met het regenboog-zijn geen actieve rol in mijn leven te geven? 

 

Na Slowakije begon ik te werken aan mijn bachelorproef voor de studie radio journalistiek. Ik zou een corona-proof podcast vanuit mijn kot maken. 

Ik wilde het hebben over safe space, en hoe belangrijk het wel niet is voor de LGBT+ gemeenschap. Enthousiast begon ik halsoverkop berichten rond te sturen, op zoek naar dé persoon die mij goed kon uitleggen wat het was en waarom het zo belangrijk was. Toen ik een aantal weken geleden te horen kreeg dat ik mijn bachelorproef in augustus opnieuw zou moeten maken, was dat vooral omdat het “niet persoonlijk genoeg was”. De jury miste een antwoord op de vraag: “ Waarom wilde ík dit vertellen?”

Het verhaal in mijn video is een mini hoofdstukje in een bibliotheek aan verhalen die ik wil vertellen.

Toen ik de video af had, kon ik niet wachten ze overal online te smijten en ze trots aan iedereen te laten zien. Maar hoe langer ik thuis was, hoe meer twijfel begon te groeien: was mijn video wel echt het tonen waard? Wie zit daar nu op te wachten? Wie ben ik om een stem te hebben in zo’n gigantische gemeenschap? 

 

Nu besef ik meer dan ooit dat het verhaal bij mij begint, hoe eng ik dat ook vind klinken. Ik moet terugblikken op mijn ervaringen, de vragen die ik altijd heb willen stellen. 

Ik ben geen alwetend persoon in en over de LGBT+ gemeenschap, maar ik moet ook inzien dat ik een krachtige stem heb en dus moet gebruiken. 

Niet onder het motto beter laat dan nooit, maar wel onder het motto: hallo, ik ben Lot en dit is iets dat ik heb gemaakt en waar ik trots op ben. Je mag zeker nog meer verhalen van me verwachten! 

 

Nieuws tags: