Open Brief: "De tijd dringt voor een daadkrachtig beleid tegen gaybashing."

08-03-2021

Beste samenleving, 

Vandaag zijn wij met z’n allen verontwaardigd. Een man wordt dood aangetroffen in een buurtpark in Beveren. Een afspraak via een datingapp leidt tot gaybashing met overlijden tot gevolg. Vandaag delen we kwade reacties, tweeten politici hun ongeloof, stellen organisaties zich burgerlijke partij en worden de vingers naar elkaar gewezen, de daders en het slachtoffer. Maar wat morgen? 

We zijn kwaad, verdrietig, bang en strijdvaardig. Dit is géén individuele case, dit is géén uitzonderlijke krantenkop of eenmalig feit. Op regelmatige basis wordt er in de media bericht over agressie ten aanzien van LGBT+ personen in ons land, dagelijks horen en ervaren we microagressies omwille van onze seksualiteit, genderidentiteit of genderexpressie. En té vaak wordt dit weg gerelativeerd of doodgezwegen. “Maar bij ons heb je het toch goed? Je mag toch trouwen, kindjes krijgen en er komen zelfs holebi’s op den TV”.

Je verbergen achter een falende regelgeving en een beleid dat tekortschiet, kan niet langer. Die tijd is voorbij. Zolang gelijkheid op papier niet omgezet wordt tot een daadkrachtig beleid en sociale gelijkwaardigheid, blijven we samen leven in een structuur waarin je voor het uiten van je liefde vermoord kan worden.

Anti-LGBT+ geweld wordt zichtbaarder in de hele wereld, ook hier, dicht bij huis. In 2012 werd Ishane Jarfi dood teruggevonden in Luik ten gevolge van homohaat. Vorig jaar nog werd een chatgroep met 600 leden ontdekt waarin opgeroepen werd tot het afslachten van holebi’s. In februari dit jaar kwamen twee homomannen in aanraking met zinloos geweld op de trein, waarna het politieoptreden geen menswaardig gevolg gaf aan de slachtoffers. Dit zijn slechts enkele voorbeelden van nieuwsberichten die LGBT+ personen ervaren en beangstigen. Het woord ‘homo’ of ‘gay’ blijft ook in 2021 een van de meest populaire scheldwoorden. Lopen we hand in hand met een partner van hetzelfde geslacht, breken wij de gendernormen in onze kledingstijl of uiten we onze liefde voor onze partner in het openbaar dan nemen we het risico nagestaard, uitgescholden of belaagd te worden. 

De algemene verontwaardiging is er, concrete reactie en actie blijven uit. De cijfers die we terugvinden rond het melden van geweldpleging worden niet consequent opgevolgd en hollen daardoor achter de feiten aan. Amper één derde van de LGBT+ slachtoffers van lichamelijk geweld dient een klacht in bij de politie. Bij beledigingen zakt dit percentage tot 3 procent. En de helft van de personen die toch klacht indienen verzwijgen hun seksuele of genderidentiteit. Het grote pijnpunt ligt hiermee bloot: niemand heeft écht zicht op de grootte van dit probleem. 

De antidiscriminatiewet van 2007 beschrijft nochtans dat iemands seksualiteit of genderidentiteit een verzwarende omstandigheid kan zijn bij criminele daden. Er is een mogelijkheid om melding te doen bij zowel Unia, het IGMV als de politie en toch willen wij jullie erop wijzen dat we 14 jaar na datum géén evolutie zien in de schrijnende suïcidecijfers, het onwelzijn bij, en de (micro)agressies tegen LGBT+ personen. De politieke intenties zijn er, maar waar is de daadkracht? 

Uit ons eigen interne onderzoek bij LGBT+ jongeren kunnen we vaststellen dat de kennis over de verschillende meldpunten beperkt is, en dat de meldpunten te gedecentraliseerd werken. Individuele casussen van homo- en queerfobie worden genoteerd en geklasseerd maar leiden amper tot bredere en harde actie tegen de geweldplegers. Aan de angst en kwetsbaarheid die een slachtoffer ervaart, wordt bijna niet tegemoetgekomen. In plaats daarvan worden slachtoffers ter verantwoording geroepen: waarom spreken ze dan af met onbekenden? Waarom kiezen ze ervoor om hun seksualiteit of genderidentiteit uit te drukken? Het is je reinste victim blaming. Zo riep de burgemeester van Beveren via het radionieuws op om “nooit af te spreken met onbekenden op onbekende plaatsen.” Ons hart bloed. 

David werd niet vermoord door af te spreken via een datingapp. David werd zelfs niet enkel vermoord door 3 daders: hij werd mede vermoord door een falend beleid. Een beleid waar politici als Bart Somers en Annelies Verlinden mee verantwoordelijk voor zijn. Zij moeten instaan voor de veiligheid en gelijkwaardigheid van ieder persoon in hun lichaam, seksualiteit en genderbeleving. Als organisatie nemen wij onze verantwoordelijkheid op en nodigen we ons uit aan de tafel om mee vorm te geven aan een daadkrachtig beleid tegen gaybashing, dat opgebouwd is vanuit de noden van LGBT+ jongeren. 

Onderteken onze petitie en help mee druk uitoefenen op de beleidsmakers, zodat we actief kunnen werken aan een wereld waarin daten en op straat komen niet langer gelijk kan staan aan een doodvonnis tekenen.

 

Onze petitie is te vinden via https://www.thepetitionsite.com/nl/567/603/457/maak-een-einde-aan-gaybashing/