Pagina 1 van 1

lang verhaal, veel vragen! help!!

Geplaatst: 14 nov 2011 01:42
door gay?boy
Hey
Ik ben nieuw op dit forum en ik zou net zoals zovelen mij al hebben voorgedaan, uit de kast willen komen.

Eerst en vooral wil ik anoniem blijven omdat ik nog te onzeker ben over mezelf
(ik hoop dat jullie dit begrijpen).

Mijn probleem is nogal complex en gaat als volgt:




Ik heb altijd al het gevoel gehad dat ik anders was, maar wist nooit waarom.
Mijn ouders hadden dit ook door en wisten dat ik vroeg of laat in een depressie zou vallen (de zoveelste) en dat op 13 jarige leeftijd.
Ze wisten niet beter dan me te laten onderzoeken door een psychiater en nog geen jaar later kreeg ik de eerste stempel op mijn hoofd "Autisme" (pfff). 'Even' leken de problemen van de baan want nu had ik eindelijk een excuus voor al die problemen.

Het is wel zo dat ik maar een heel lichte vorm van autisme heb en ik uitzonderlijk sociaal ben 'al zeg ik het zelf'. maar het probleem schuilt hem in het opkropen van situaties en ik kan bijvoorbeeld moeilijk over problemen praten, maar een normaal mens gaat hier niets van merken

Zo ben ik bijvoorbeeld altijd heel geliefd geweest op school, ik heb nooit problemen gehad en iedereen dacht dat ik 'perfect' was.
Maar zo dacht ik er dus helemaal niet over, ik voelde me juist heel eenzaam en verdrietig, maar dit liet ik gewoon niet blijken. Ik kreeg toen ook voor het eerst gevoelens voor andere jongens.
De jaren die daarop volgden werd het alleen maar erger. Iedereen had een vriendje of een vriendinnetje (weliswaar hetro) en ik maakte mezelf dan maar wijs dat ik nog niet toe was aan een relatie.

Toen ik 15 werd begon ik me nog meer als voordien te interesseren in jongens, maar ik dacht dat dit gewoon een fase was waar ik doorheen moest (maar ik had dus wel degelijk homo-gevoelens).
Ik wilde hier niet aan toegeven en probeerde mezelf wijs te maken dat ik misschien wel bi was (waar ik soms nog steeds mijn twijfels over heb).

Dan kwamen de jaren dat ik voor het eerst uitging met vrienden. Ze vonden het erg dat ik nog steeds geen lief had en probeerden wanhopig opzoek te gaan naar een geschikte vriendin voor mij. Ik voelde me hier heel ongemakkelijk bij want ik wist dat dit och niet ging werken, maar ik wou het dan toch maar eens proberen.
Na een aantal mislukte dates gaf ik steeds meer toe aan mezelf tot ik op een dag tegen mezelf zij "Ik ben home"
Dat was zowat het moment dat ik begon te beseffen wat dit allemaal betekende.

Nu ben ik ondertussen 17jaar en ik zit in mijn laatste jaar.
Ik heb nu meer dan ooit de drang om me te outen naar m'n vrienden en familie toe, maar ik weet niet hoe? en aan wie eerst?...
verder heb ik nog massa's vragen waar ik nog geen antwoord op heb...
Ik ben bang dat mijn vrienden me in de steek zullen laten en me zullen uitlachen :confi:
En hoe zeg ik het verder, zonder dat heel de school het weet van de eene dag op de andere?
Zijn mensen van mijn leeftijd volwassener en ruimdenkender?
Onze school heeft niet zo'n goede reputatie op gebied van gedrag bij leerlingen (ook al is het de laatste jaren al sterk vermindert), maar is dit noodzakelijk een probleem?
Vergemakkelijkt het feit dat ik geen vrouwelijke trekjes heb mijn situatie?
Wat zijn jullie ervaringen?
...

en zo kan ik nog wel even doorgaan maar dat bespaar ik jullie aangezien er nog zoveel plaats op dit forum is


Ik hoop dat jullie me kunnen helpen want ik wil éécht héél graag mooi slot voor dit verhaal.

Re: lang verhaal, veel vragen! help!!

Geplaatst: 14 nov 2011 01:48
door gay?boy
sorry voor de schrijffouten!
het was laat en ik was nogal gefrustreerd :P

(maak er maar iets van)

Re: lang verhaal, veel vragen! help!!

Geplaatst: 14 nov 2011 02:47
door Daluicis
Hoi,

Eerst en vooral: welkom op het forum! Ik hoop dat je hier een leuke tijd zal hebben, maar ik twijfel er niet aan.
gay?boy schreef:Nu ben ik ondertussen 17jaar en ik zit in mijn laatste jaar.
Ik heb nu meer dan ooit de drang om me te outen naar m'n vrienden en familie toe, maar ik weet niet hoe? en aan wie eerst?...
verder heb ik nog massa's vragen waar ik nog geen antwoord op heb...
Ik weet dat het niet echt gemakkelijk voor je is. Maar hoe is je relatie met je ouders en vrienden?
Ik zou je outing in stappen doen. Een beetje per beetje, zodat je een vertrouwensbasis kan vormen waarop je terug kan vallen.

De eerste stap is natuurlijk dat je het zelf accepteert. Dit heb je, als ik het goed lees, gedaan. Proficiat, want die stap is niet altijd gemakkelijk.

Indien je relatie met je ouders enorm goed is zo ik daar de tweede stap zetten. Zij weten immers al dat je door een moeilijke tijd hebt gegaan en indien ze je daar gesteund hebben, zullen ze je hier ook wel steunen. Let op; het kan soms moeilijk liggen bij ouders. Dus indien ze niet direct enthousiast reageren mag je je niet laten ontmoedigen. Het helpt hun ook te herinneren dat je door je outing jezelf kan zijn en daardoor gelukkiger kan zijn. Tenslotte ouders hebben normaal gezien een gelukkig kind, dan een ongelukkige.

De derde stap zou ik dan een zeer goede vriend/vriendin vertellen die je vertrouwt. En dan zijn we aanbelandt bij je volgende vragen:
Ik ben bang dat mijn vrienden me in de steek zullen laten en me zullen uitlachen :confi:
En hoe zeg ik het verder, zonder dat heel de school het weet van de eene dag op de andere?
Zijn mensen van mijn leeftijd volwassener en ruimdenkender?
Ervaringen van mensen zeggen dat meisjes vroeger volwassener zijn (zowel fysiek als mentaal). Vrouwen zijn ook vaker meer empathisch (dat wil zeggen dat ze meer inlevingsvermogen hebben) dan mannen. Dus als je een zeer goede vriendin hebt, zou ik persoonlijk daar starten. Indien je geen zo'n goede vriendin hebt, zou ik dan starten bij je beste vriend. Het kan echter zijn dat je beste vriend je vraagt of je gevoelens hebt voor hem. Wees daarop dus voorbereidt.

Vertel hen ook dat je dit persoonlijk vindt en dat het privé moet blijven. Vertel hen desnoods erbij dat zij het ook niet graag zouden hebben dat er privézaken van hun rondgespreid worden in school. Belangrijk is natuurlijk ook dat je maar out aan de mensen waaraan je wilt outen. De rest heeft er geen zaken mee.

Ik wil ook nog zeggen dat je het best niet in school of wanneer jullie in groep zijn vertellen. Vertel het hem/haar bijvoorbeeld wanneer jullie in jouw huis zijn. Misschien indien je ouders het al weten en geaccepteerd hebben en ze je steunen, kun je om hun hulp vragen indien je je niet zeker voelt.

Ik vrees echter dat het onvermijdelijk dat er een paar mensen slecht reageren. Dat is niet gemakkelijk en dat zal wellicht pijn doen. Maar de vraag is dan: zijn zij wel echte vrienden indien ze niet kunnen accepteren wie je bent en waar je totaal niets aan kan doen? Ik denk persoonlijk van niet. Tenslotte accepteer jij ook hun, voor wie zij zijn. Mensen nemen dit vaak als vanzelfsprekend, maar dat is het niet. Iedereen heeft zijn leuke en minder leuke kanten. En met homo zijn is er niets mis mee.
Onze school heeft niet zo'n goede reputatie op gebied van gedrag bij leerlingen (ook al is het de laatste jaren al sterk vermindert), maar is dit noodzakelijk een probleem?
Vergemakkelijkt het feit dat ik geen vrouwelijke trekjes heb mijn situatie?
Dat zijn zeer moeilijke vragen om te beantwoorden. En ik denk niet dat er hier iemand met zekerheid kan antwoorden. Wat bedoel je precies met niet zo'n goede reputatie op het gebied van gedrag? Zijn ze gewelddadig? Gedragen de jongens zich vaak stoer en macho? Misschien kun je ook vermelden welke richting je precies volgt.

Mijn voorlopige gevoelens hieromtrent zijn gemengd. Indien het tieners zijn die zelf problemen hebben gekend of moeilijker liggen in de maatschappij kan het zijn dat ze je zullen steunen. Maar het kan evengoed andersom zijn. Het is enorm moeilijk om hierop te antwoorden.

Of het gemakkelijk is dat je geen vrouwelijke trekjes hebt, is ook moeilijk te beantwoorden. Het is belangrijk dat je jezelf blijft. Indien je door je outing opeens compleet anders gedraagt, zullen mensen niet meer goed weten wie je precies bent.

Het allerbelangrijkste echter is dat je sterk op uw voeten staat. Jij moet zeker zijn van jezelf.
WEET dus dat het OK is dat je homo. Dat jij er totaal NIETS kan aan doen. WEET dat jij ook zaken accepteert van anderen die niet altijd gemakkelijk zijn om te accepteren. WEES dus jezelf. Laat je NIET van kaart brengen door mogelijke slechte reacties, want de personen met een slechte reactie zijn VERKEERD en zijn je aandacht/emoties NIET waard.

Het is niet altijd gemakkelijk, maar probeer het bovenstaande in je hoofd te houden.


Ik hoop dat jullie me kunnen helpen want ik wil éécht héél graag mooi slot voor dit verhaal.
En ik wens je het van harte toe! Ik duim voor je. Indien je met iemand wil praten, mag je ook altijd mij een pb'tje zenden. Ik zal zeker naar je luisteren.


En tenslotte wil ik nog een andere mogelijkheid voorleggen. Indien je ouders het weten, geaccepteerd hebben en je steunen kun je mogelijk naar holebigroep gaan voor hongeren. Ik kan niet direct één aanraden omdat ik niet weet in welke provincie je woont, maar aan de rechterkant van dit forum vind je normaal gezien een kaart van Vlaanderen, waarop je de verschillende holebi jongerengroepen op terug vindt. Die kunnen ook een basis vormen waarop je terug kan vallen.
Het is niet altijd gemakkelijk om naar een activiteit van zo'n groep te stappen, maar uit ervaring kan ik zeggen dat het zeer goed meevalt. Het is zeer toegankelijk. Je doet er normale activiteiten zoals naar de cinema gaan, een spel spelen of een quiz, waarbij je mensen leert kennen.

Re: lang verhaal, veel vragen! help!!

Geplaatst: 14 nov 2011 21:31
door gay?boy
wauw!

echt enorm bedankt voor de uitgebreide reactie :merci:
Het doet me goed te horen dat ik er mag zijn zoals ik ben
Ik weet dat het niet echt gemakkelijk voor je is. Maar hoe is je relatie met je ouders en vrienden?
Mijn relatie met mijn ouders is zeer open en zij zullen er altijd voor me zijn, dat weet ik zeker!
Het is zelfs zo dat ik ondertussen mijn moeder er van op de hoogte heb gebracht, waarna we samen huilend in elkaars armen vielen. En zoals gehoopt accepteert ze het, maar ze vindt het wel erg dat dit er nog eens bovenop komt (kortom ze zit er even erg mee in als ik)
Ik vindt dit al een enorme stap en ik ben aan de eene kant enorm gelukkig omdat ze het zo goed oppakt maar anderzijds weet ik ook dat dit nog maar een begin is. ik heb ook nog een vader en twee broers maar daar wacht ik liever nog even mee want daar moet ik nog de moed voor vinden pfff

Mijn relatie met mijn vrienden is vrij goed en ik denk ook wel dat er bij zullen zijn die het zouden accepteren maar het kan natuurlijk helemaal anders zijn pfff
Ik ben nogal gehecht aan een aantal mensen en ik zou ze niet willen verliezen.
Het is zo dat Ik niet zo'n grote vriendengroep heb en net daarom heb ik wel een beetje schrik dat ik in de steek gelaten wordt.
Ik denk dat deze stap voor mij het moeilijkst gaat zijn.
De derde stap zou ik dan een zeer goede vriend/vriendin vertellen die je vertrouwt.
Ik heb een goede vriendin die waarschijnlijk heel blij zal zijn dit te horen, maar ik weet niet of ik ze in vertrouwen kan nemen. juist omdat ze zo enthousiast zou zijn.
Wat bedoel je precies met niet zo'n goede reputatie op het gebied van gedrag? Zijn ze gewelddadig? Gedragen de jongens zich vaak stoer en macho? Misschien kun je ook vermelden welke richting je precies volgt.
Ik zit op een technisch/beroeps school en volg de opleiding Multimedia omdat ik hier mijn creativiteit de vrije loop kan laten gaan.
Laat ik zeggen dat de afdeling Multimedia redelijk beschaaft is (met uitzondering van een paar rotte appels).
Maar het beroeps is een andere wereld...
Het zijn soms echte boeren en het kunnen soms echte macho's zijn. Ik zit op een grote school met 'uiterst' weinig leerlingen (+- 300). Voor zover ik weet zijn er nog geen gewelddadige incidenten gebeurt op school, maar ik denk dat het allemaal buiten school gebeurt (dat zal ook niet zoveel zijn).
Zoals ik al zei zit ik in een 'beschaafde' afdeling en ik heb dus bijna tot nooit contact met de beroeps afdeling.
Ook zeker niet onbelangrijk is dat op onze school een meerderheid aan jongens zit dan meisjes.
En onze school staat erom bekend dat ze slechte leerlingen die van een andere school worden gegooid opvangt en heropvoed... Dit werpt wel zijn vruchten af want zelfs 'de mannen van beroeps' kunnen zich (soms) best wel gedragen.
Of het gemakkelijk is dat je geen vrouwelijke trekjes hebt, is ook moeilijk te beantwoorden. Het is belangrijk dat je jezelf blijft. Indien je door je outing opeens compleet anders gedraagt, zullen mensen niet meer goed weten wie je precies bent.
Ik denk dat ze van mij niet zouden verwachten dat ik homo ben, omdat ik me net zoals hen gedraag. Ik doe aan bmx en mountainbike, kortom een zwak voor extreme sporten (de sport! en niet alleen de kerels :P).
Ik ravot graag, en kan me (soms) echt als een boer gedragen.
Ze zullen het daarom wel raar vinden denk ik dat ik plots homo blijk te zijn.

(langs de andere kant heb ik ook een zachte kant hoor :D )

En tenslotte wil ik nog een andere mogelijkheid voorleggen. Indien je ouders het weten, geaccepteerd hebben en je steunen kun je mogelijk naar holebigroep gaan voor hongeren. Ik kan niet direct één aanraden omdat ik niet weet in welke provincie je woont, maar aan de rechterkant van dit forum vind je normaal gezien een kaart van Vlaanderen, waarop je de verschillende holebi jongerengroepen op terug vindt.
Ik woon in Vosselaar vlak bij Turnhout in de provincie Antwerpen, en bedankt voor de tip alvast

Ben ik even blij dat ik op dit forum terecht ben gekomen! Nu voel ik me al niet meer zo alleen of 'anders'

Bedankt alvast!

Re: lang verhaal, veel vragen! help!!

Geplaatst: 14 nov 2011 23:55
door Daluicis
gay?boy schreef:wauw!

echt enorm bedankt voor de uitgebreide reactie :merci:
Het doet me goed te horen dat ik er mag zijn zoals ik ben
Zeer graag gedaan hoor :). En zeker en vast mag jij er zijn zoals je bent!
Mijn relatie met mijn ouders is zeer open en zij zullen er altijd voor me zijn, dat weet ik zeker!
Het is zelfs zo dat ik ondertussen mijn moeder er van op de hoogte heb gebracht, waarna we samen huilend in elkaars armen vielen. En zoals gehoopt accepteert ze het, maar ze vindt het wel erg dat dit er nog eens bovenop komt (kortom ze zit er even erg mee in als ik)
Ik vindt dit al een enorme stap en ik ben aan de eene kant enorm gelukkig omdat ze het zo goed oppakt maar anderzijds weet ik ook dat dit nog maar een begin is. ik heb ook nog een vader en twee broers maar daar wacht ik liever nog even mee want daar moet ik nog de moed voor vinden pfff
Het is goed om te horen dat je relatie met je ouders zeer goed is. En het is zalig te horen dat je eerste coming out tov. je moeder super is verlopen! Dat ze zich zorgen maakt is maar normaal :) elke goede ouder maakt zich wel eens zorgen. Het is inderdaad een eerste stap; maar je mag best trots op jezelf zijn, want het is een grote stap. Met tijd zul je die andere ook wel nemen.
Mijn relatie met mijn vrienden is vrij goed en ik denk ook wel dat er bij zullen zijn die het zouden accepteren maar het kan natuurlijk helemaal anders zijn pfff
Ik ben nogal gehecht aan een aantal mensen en ik zou ze niet willen verliezen.
Het is zo dat Ik niet zo'n grote vriendengroep heb en net daarom heb ik wel een beetje schrik dat ik in de steek gelaten wordt.
Ik denk dat deze stap voor mij het moeilijkst gaat zijn.
Ja, ik denk dat je gelijk hebt dat dit hier de moeilijkste stap is. Ik hoop op het beste alleszins! Maar éénmaal je coming-out hebt gedaan zal je direct weten welke vrienden het echt waard zijn.
Ik heb een goede vriendin die waarschijnlijk heel blij zal zijn dit te horen, maar ik weet niet of ik ze in vertrouwen kan nemen. juist omdat ze zo enthousiast zou zijn.
Heh, daar kan ik inkomen. Als er één iets is dat ergerlijk is aan een coming out (buiten slechte reacties) is dat mensen te enthousiast zijn. Maar ze bedoelen het goed en dat is wat telt. :) Je kan ze een beetje proberen in te tomen.
Ik zit op een technisch/beroeps school en volg de opleiding Multimedia omdat ik hier mijn creativiteit de vrije loop kan laten gaan.
Laat ik zeggen dat de afdeling Multimedia redelijk beschaaft is (met uitzondering van een paar rotte appels).
Maar het beroeps is een andere wereld...
Het zijn soms echte boeren en het kunnen soms echte macho's zijn. Ik zit op een grote school met 'uiterst' weinig leerlingen (+- 300). Voor zover ik weet zijn er nog geen gewelddadige incidenten gebeurt op school, maar ik denk dat het allemaal buiten school gebeurt (dat zal ook niet zoveel zijn).
Zoals ik al zei zit ik in een 'beschaafde' afdeling en ik heb dus bijna tot nooit contact met de beroeps afdeling.
Ook zeker niet onbelangrijk is dat op onze school een meerderheid aan jongens zit dan meisjes.
En onze school staat erom bekend dat ze slechte leerlingen die van een andere school worden gegooid opvangt en heropvoed... Dit werpt wel zijn vruchten af want zelfs 'de mannen van beroeps' kunnen zich (soms) best wel gedragen.
Geen gemakkelijke school dus. Sowieso denk ik het ergste wat er een paar rotte appels zouden doen, is verwijten slingeren naar je hoofd. Maar weet dit: woorden kunnen je slechts kwetsen als je ze toelaat je te kwetsen. Mijn gedacht is altijd dat de woorden van die rotte appels totaal geen waarde hebben. En indien het toch eens gebeurd, negeer ik die compleet en ga ik naar de volwassen mensen naar toe. Negeren is het beste wat je volgens mij kan doen in dat geval.
Ik denk dat ze van mij niet zouden verwachten dat ik homo ben, omdat ik me net zoals hen gedraag. Ik doe aan bmx en mountainbike, kortom een zwak voor extreme sporten (de sport! en niet alleen de kerels :P).
Ik ravot graag, en kan me (soms) echt als een boer gedragen.
Ze zullen het daarom wel raar vinden denk ik dat ik plots homo blijk te zijn.

(langs de andere kant heb ik ook een zachte kant hoor :D )
Heh, dat klinkt alvast zeer leuk. Zo zie je maar dat iedereen divers is. Zowel homo als hetero. Dus al diegenen die stereotiep denken, zijn verkeerd.

En de zachte kant, die hoort er zeker bij. Iedereen wil ook een zachte kant. ;)

Ik woon in Vosselaar vlak bij Turnhout in de provincie Antwerpen, en bedankt voor de tip alvast

Ben ik even blij dat ik op dit forum terecht ben gekomen! Nu voel ik me al niet meer zo alleen of 'anders'

Bedankt alvast!
Je hebt geluk. Want mijn ervaring leert dat er veel homo's zijn in Antwerpen. (vraag me echter niet waarom). Deze zijn de holebigroepen in Antwerpen:
http://www.weljongniethetero.be/jongere ... n.asp?jg=5
http://www.weljongniethetero.be/jongere ... n.asp?jg=8
http://www.weljongniethetero.be/jongere ... .asp?jg=35 (deze is wel voor studenten van de universiteit, denk ik)

En enorm graag gedaan hoor :). Ik ben blij dat je niet meer alleen voelt!

Re: lang verhaal, veel vragen! help!!

Geplaatst: 15 nov 2011 01:02
door gay?boy
Wat een hoop wijze woorden :lol:

Re: lang verhaal, veel vragen! help!!

Geplaatst: 15 nov 2011 21:00
door Explanation
Haha, ik las je verhaal en begon al allerlei antwoorden te bedenken. Toen ik verder las, zag ik dat Daluicis eigenlijk al alles heeft gezegd dat ik zelf wou zeggen. =P
Ik ben nogal gehecht aan een aantal mensen en ik zou ze niet willen verliezen.
Maar toch nog even daarop:
Ik snap dat je gehecht bent aan mensen en die zeker niet wil verliezen, zo heb ik ook ooit vrienden gehad. Maar als een vriend(in) iemand laat vallen omwille van iemand zijn/haar geaardheid, is het eigenlijk geen al te goede vriend(in). Dan moet jij jezelf afvragen of zij je aandacht nog wel waard zijn.

Misschien kan je wel eens subtiel proberen te ontdekken hoe jouw vrienden tegenover homo's staan. Als blijkt dat ze helemaal geen problemen hebben hiermee, is het misschien voor jou makkelijker om het hen te vertellen. Natuurlijk zijn er mensen die geen problemen met iets hebben zolang het niet "in hun buurt voorkomt", maar ik denk dat jongeren hier toch minder last van hebben. Maar ja, wat weet ik daar van natuurlijk.