depressie

Zoek je iets met al veel stof op? Dan is dit the place to be. (Tip: de zoekfunctie is een handige tool om hier je weg te vinden.)
Gesloten
totalemptiness

depressie

Bericht door totalemptiness » 19 jul 2009 21:56

hey,

Ik weet met mezelf geen blijf meer. Ik heb zin om te schreeuwen, maar ik kan het niet. Ik zou met m'n hoofd tegen de muur slaan moest dat de het onophoudelijke piekeren stoppen.

De diagnose "depressie" is ongeveer twee maanden geleden gesteld, ik ga naar een psychiater en neem ook antidepressiva. Het leek allemaal de goede kant op te gaan tot ik deze week te horen kreeg dat het meisje dat ik graag zie samen is met iemand anders. Het heeft me getroffen als een mokerslag. Vooral het gevoel alleen te zijn doet me nog het meeste pijn. Niemand te hebben waarbij ik toch een speciaal plaatsje in zijn of haar hart heb.

Ik wil wel praten over mijn gevoelens, maar ofwel is er niemand om tegen te praten , ofwel begrijpen ze er geen snars van. Probeer maar eens uit leggen wat je voelt als je depressief bent aan iemand die het zelf nog niet heeft meegemaakt. En bovendien valt het me op dat je je steeds moet verantwoorden als je zegt dat je depressief bent.

Thuis heb ik het opgegeven om begrip te krijgen. Ze doen ergens wel hun best maar ik heb toch het idee dat wat ik zeg langs de ene kant erin gaat en langs de andere kant eruit. Ze doen liefst van al alsof er niks aan de hand is, zo lijkt het. als ze me een keer zien lachen denken ze dat het allemaal in orde is. (alsof iemand die depressief is niet meer kan lachen)

Ik weet dat ik heus niet de enige ben die zich zo voelt, maar ik voel me op dit moment ontzettend eenzaam en onbegrepen.

Kan iemand zich hierin herkennen?

anke
New user
New user
Berichten: 14
Lid geworden op: 17 jul 2009 18:51
Geslacht: Vrouw

Re: depressie

Bericht door anke » 19 jul 2009 22:16

hey,
ja ik snap je wel hoor. Ik heb ook zo mijn problemen en ze denken dan idd vlug van oo kijk ze doet dat of dat weer. Het lijkt allemaal weer in orde.
Dan ben je alleen, begin je te denken over van alles en nog wat. Zal ik ooit gelukkig zijn? Wanneer zal ik me weer eens echt goed voelen? Wanneer zal ik eindelijk mogen stopen van vechten en gewoon gaan leven en genieten.
Ik wil met men gezin ook helemaal niet praten over mijn problemen. Ik heb juist enkele vriendinnen die ik echt vertrouw en men psycholoog.
Niet opgeven meid, je bent niet alleen. Geloof er in dat alles weer beter wordt en dat er nog een hele toekomst voor je open ligt.

xx
god is a dj
life is a dancefloor
love is the rithm
you are the music

PeterPants
New user
New user
Berichten: 14
Lid geworden op: 23 dec 2008 11:51
Geslacht: Man

Re: depressie

Bericht door PeterPants » 20 jul 2009 00:17

Ik herken mezelf er ook in. Heb nog geen diagnose depressie laten vaststellen, maar ik zit er niet ver af denk ik.

's nachts piekeren, niet in slaap geraken, heel vroeg opstaan, nog meer piekeren, soms zin hebben om met dingen te smijten, te roepen, rusteloos heen en weer lopen, in niets nog zin hebben, m'n hobbies verwaarlozen, een hele dag in pyama rondlopen, of op internet surfen.

Ben naar psycholoog geweest, maar uiteindelijk heeft dat niet zo veel geholpen, ze heeft me alleen doen inzien dat ik mijn leven moet omgooien, maar je moet het uiteindelijk wel helemaal alleen zelf doen, en heb het gevoel dat ik die kracht op dit moment niet heb.

Het allerergst zijn de weekends en vrije dagen. Op m'n werk is er nog enigszins wat afleiding.

En inderdaad, je kan nog zoveel mensen om je heen hebben die het beste met je voor hebben, niet echt begrepen worden, kan je erg eenzaam doen voelen. Ze vragen "wat scheelt er dan?"... en "maar wat is je probleem, los dat probleem dan op, en alles in orde?" Dat klinkt echt kleinerend in m'n oren, depressief zijn wordt dan afgedaan als "aandacht trekken" en maakt het eigenlijk nog erger, want aan zo'n "hulp" heb je niet veel.
Of wat ik ook veel hoor "je denkt te veel na". Of "laat het nu eens ff rusten en geniet van de dingen die je hebt/kunt"... allemaal makkelijk gezegd.

Maar er zit wel een grond van waarheid in... je zit te piekeren over problemen, en die vragen om een oplossing. Je zit zo hard te piekeren en zo veel na te denken, dat je op den duur niet meer weet waarom je nu eigenlijk ongelukkig was. Ik persoonlijk zit dan meestal met een dilemma tussen mijn gevoel en mijn verstand. Ik begin situaties in mijn hoofd te schetsen "als dit, dan dit", of "hoe zou het zijn als". Maar je raakt de connectie kwijt met je echte diepe gevoel.
Ik zit op den duur met het probleem dat ik niet meer kan zeggen of ik iemand graag zie, of ik iets graag eet,...
Toen ik uiteindelijk wakker begon te liggen van vragen zoals... "waarom leef ik eigenlijk?" "welk nut heb ik hier?" begon ik een beetje schrik te krijgen, en begon ik dingen te doen om mijn aandacht af te leiden.
Zo ben ik op m'n eentje, zonder veel voorbereiding een keer op reis getrokken, weg van hier, en dat deed deugd. En nu ben ik mij aan het verdiepen in het koken en tuinieren. En beetje bij beetje hoop ik toch wat mezelf terug te vinden...

Onlangs heb ik iets leren kennen wat mijn aandacht trok. Het heet "mindfulness". Hier staat wat info: http://www.leidenuniv.nl/ics/sz/so/mind ... t-mind.htm.
Ik weet niet of je er iets mee bent, maar ik vermeld het gewoon maar.

sterkte alvast

totalemptiness

Re: depressie

Bericht door totalemptiness » 20 jul 2009 11:03

Ik zou het voorgaande zelf geschreven kunnen hebben. Je omschrijft precies wat ik voel. Dank je daarvoor, want dat is dus precies wat ik nodig heb. mensen die me begrijpen.

Ik heb geen mensen nodig die me betuttelen en zeggen hoe erg ze het wel vinden voor me, ik heb ook niks aan mensen die me steeds proberen "goede raad" te geven, daar krijg meestal nog een groter schuldgevoel van. Ik heb zowiezo al het idee dat het m'n eigen schuld is allemaal, dan hoeven ze echt niet te zeggen dat ik mezelf niet mag laten gaan en gewoon maar iets moet gaan doen. dan zal het allemaal wel in orde komen, zolang je bezig bent. Ik wou dat het zo simpel was.

Ik herken het gevoel dat je hebt dat je de kracht niet hebt het alleen te doen. Je zit in zo'n diep dal dat het onmogelijk lijkt er nog uit te komen. Je gaat inderdaad vaker en vaker denken dat je leven geen enkel nut meer heeft, een toekomst , daar zie je al helemaal niks in , het lijkt één zwart gat. Ik heb op het punt gestaan er zelf een eind aan te maken, maar dat is toen niet gelukt. Daarna heb ik beseft dat ik nooit alleen weer uit die diepe put kan klimmen en ben ik gaan aankloppen bij een psychiater. Uiteindelijk klim je zo zelf ook wel omhoog, alleen heb je iemand die je daarbij helpt. Ik ben vorig jaar al eens naar een andere psycholoog gegaan en dat is toen op niks uitgedraaid, ik ben er zelfs slechter van geworden. Het is wel degelijk van belang, merk ik nu, dat het klikt tussen jou en een psycholoog/psychiater.

Ik heb zelf ook al wel het één en ander opgezocht over mindfulness en mijn psychiater had mij er ook al iets van meegegeven. Het lijkt simpel om toe te passen, maar ik betrap mezelf erop dat het dat niet altijd is, voor mij althans.

zonnebloempje
New user
New user
Berichten: 25
Lid geworden op: 17 jul 2009 22:36
Geslacht: Vrouw
Locatie: provincie Antwerpen

Re: depressie

Bericht door zonnebloempje » 20 jul 2009 13:22

Hoi,

Ik kan je verhaal voor een stuk ook bij mezelf herkennen.
Niet dat ik ooit depressief ben geweest, maar ik heb ook wel diep gezeten.
En vaak onbewust. Ik besefte gewoon niet dat de relatie met mijn voormalige vriend me echt ongelukkig maakte. Ik kon mezelf niet zijn, ik kon mijn ware gevoelens niet meer tonen, en het liefst van al wou ik gewoon niet meer verder. Zo diep als jou heb ik nooit gezeten, maar ik heb wel heel moeilijke periodes achter de rug die mij totaal uitgeput hebben.
Ik heb nachten wakker gelegen, dagen gepiekerd, ik heb gehuild tot mijn ogen niet meer konden van de pijn,... En ik heb mij ook vragen gesteld als: heeft mijn leven nog zin? ik heb alles verknald, ik sta er alleen voor nu, waar moet ik naartoe??
Dus voor een groot deel herken ik je gevoelens wel.
Ik moet zeggen dat ik hier thuis wel goed opgevangen ben. Ik weet niet of dat bij jou ook zo is?
Maar dat heeft me echt kracht gegeven. Ook mijn nonkel heeft mij veel duwtjes in de rug gegeven. Veel praten is de boodschap, je gevoelens zeker niet opkroppen. Desnoods schrijf je ze neer in een boek (dat doe ik ook nog steeds) of bel/schrijf je naar allerlei helpende organisaties. Dat kan ook helpen. En ik verzeker je: je komt er wel hoor, het vraagt alleen wat tijd. Bij mij heeft het ook zeker een jaar geduurd vooraleer ik me weer gelukkig voelde. En kijk: ik heb de draad weer opgenomen. Ik voel me goed in mijn vel, ik straal terug, en ik zit boordevol energie. Geloof in jezelf, je hebt nog kracht, maar je moet erin geloven en je moet willen verder gaan...
Dan komt alles goed. Laat je gedachten de vrije loop, zoek geen hindernissen op, denk vrijuit, laat je tranen vloeien, dat je hart en je gevoel spreken. Alleen zo kan je beetje bij beetje vooruit komen, door jezelf open te stellen. Ik heb bv. ook lang gepiekerd over mijn toekomst. Zal ik ooit iemand tegenkomen? Ik ben echt bang om nog een relatie te beginnen. Bang om niet te voelen wat ik zou moeten voelen, bang om mezelf te ontdekken soms. Zal ik ooit trouwen? Kinderen krijgen? Zoveel vragen waar ik mij druk in gemaakt heb, maar ik probeer te leven in het nu. Nu voel ik me gelukkig en dat is het belangrijkste, en de rest zien we wel. Ik ben nog steeds alleen, en ik voel me soms ook zo. Maar dat is gezond, elke alleenstaande mens heeft wel nood aan affectie. Maar ik heb geleerd om dat van me af te zetten. En alleen zo kan je ook iemand tegenkomen. Als je piekert en jezelf met vragen bekogeld, dan maak je jezelf ziek. Leef van dag tot dag, en zie wat of wie er op je pad komt.

Sterkte en veel moed!

totalemptiness

Re: depressie

Bericht door totalemptiness » 21 jul 2009 21:57

Ik hou het ni meer uit! ik wil slapen, lang slapen, wakker worden hoeft niet meer.

en moest er eens iemand zijn die me hoort. Ik heb daarjuist een bericht gestuurd naar iemand dat ik echt dringend met iemand moet praten en ze stuurde terug: "ik zal eens zien of ik binnenkort kan, deze week lukt niet meer". Ik heb al diverse noodkreten gedaan en ze lijken enkel terug te kaatsen. godverdomme , ik haat deze wereld.

anke
New user
New user
Berichten: 14
Lid geworden op: 17 jul 2009 18:51
Geslacht: Vrouw

Re: depressie

Bericht door anke » 21 jul 2009 22:02

totalemptiness schreef:Ik hou het ni meer uit! ik wil slapen, lang slapen, wakker worden hoeft niet meer.

en moest er eens iemand zijn die me hoort. Ik heb daarjuist een bericht gestuurd naar iemand dat ik echt dringend met iemand moet praten en ze stuurde terug: "ik zal eens zien of ik binnenkort kan, deze week lukt niet meer". Ik heb al diverse noodkreten gedaan en ze lijken enkel terug te kaatsen. godverdomme , ik haat deze wereld.
ik weet niet hoe het bij jou zit maar de avonden zijn het meest lastig, hou vol echt
het klinkt zo onwaarschijnelijk, maar op een dag zal je eindelijk weer gaan voelen
weer gaan leven. Ik weet dat wat ik nu zeg zo ver af klinkt, maar geloof er in!
kan je me anders even een pb zenden?
x
god is a dj
life is a dancefloor
love is the rithm
you are the music

steph
Regular user
Regular user
Berichten: 225
Lid geworden op: 02 sep 2005 21:57
Geslacht: Vrouw
Locatie: overal en nergens
Contacteer:

Re: depressie

Bericht door steph » 21 jul 2009 22:05

Mmm ik vind het verschrikkelijk om dergelijke berichten te lezen. Ik voel me de laatste tijd ook dikwijls heel erg alleen en eenzaam. Het gevoel hebben dat iedereen je voorbij holt en iets van zijn leven maakt, terwijl ik enkel maar pasjes terugdeins en bang ben voor wat komt. In een wereld waar alles rond nieuwe communicatie draait (denk maar aan facebook, msn, ...) toch niet gehoord worden.

Hoe moet ik jou laten inzien dat doorzetten zin heeft? Ik weet het écht niet.. Ik wou dat ik je kon helpen, al was het maar door te luisteren. Na het heengaan van Yasmine besef ik maar al te goed dat je werkelijk zo diep kunt zitten dat niets of niemand je nog kan tegenhouden :-?
Soulmates never die !

anke
New user
New user
Berichten: 14
Lid geworden op: 17 jul 2009 18:51
Geslacht: Vrouw

Re: depressie

Bericht door anke » 21 jul 2009 22:12

steph schreef:Mmm ik vind het verschrikkelijk om dergelijke berichten te lezen. Ik voel me de laatste tijd ook dikwijls heel erg alleen en eenzaam. Het gevoel hebben dat iedereen je voorbij holt en iets van zijn leven maakt, terwijl ik enkel maar pasjes terugdeins en bang ben voor wat komt. In een wereld waar alles rond nieuwe communicatie draait (denk maar aan facebook, msn, ...) toch niet gehoord worden.

Hoe moet ik jou laten inzien dat doorzetten zin heeft? Ik weet het écht niet.. Ik wou dat ik je kon helpen, al was het maar door te luisteren. Na het heengaan van Yasmine besef ik maar al te goed dat je werkelijk zo diep kunt zitten dat niets of niemand je nog kan tegenhouden :-?

heel mooi verwoord van je! Ironisch he hoe meer manieren voor communicatie, hoe minder er echt geluisterd wordt. Iedereen voelt zich wel eens slecht, dat zeggen mijn vriendinnen dan tegen me.
Dan heb ik al helemaal het gevoel dat ze me niet begrijpen. Idd iedereen heeft wel een mindere dag. Die dagen worden weken, weken maanden. Op den duur weet je gewoon niet meer wat genieten is, welk gevoel je krijgt van eens goed te lachen, wat het nut is van nutteloze gesprekken. Om het in Yasmine haar woorden te zeggen, je denkt dat je tegen de grond zit en plots besef je dat er nog een verdiep lager is, en nog een en nog een.
xx
god is a dj
life is a dancefloor
love is the rithm
you are the music

totalemptiness
New user
New user
Berichten: 2
Lid geworden op: 21 jul 2009 22:08
Geslacht: Vrouw

Re: depressie

Bericht door totalemptiness » 21 jul 2009 22:22

en zelfs als je belt of wil chatten met de zelfmoordlijn krijg je geen gehoor, want ik geraak daar amper binnen , de lijnen zijn altijd bezet. Ik weet dat het hun schuld niet is, maar tis wel frustrerend.

(ik heb mezelf dan toch maar een account aangemaakt)

Carmen*

Re: depressie

Bericht door Carmen* » 21 jul 2009 22:23

Hey Totalemptiness,

Het moet ongelooflijk hartverscheurend aanvoelen als je weet dat de persoon die jij graag ziet iemand anders heeft.

Neem gerust de tijd om te rouwen daarvoor, het toont ookwel aan dat je echt om iemand kan geven. Als je het in die zin bekijkt is het best mooi...

Ik heb ( zoals velen je al zeiden ) ook iemand verloren en was daar helemaal het hart van in, dacht dat ik nooit meer iemand graag zou kunnen zien. Ik kon zelfs geen muziek meer beluisteren.

Achteraf bekeken weet ik dat ook die ellendige periode is overgegaan, of met andere woorden " This too shall pass ".

Heel veel moed! *

162992
New user
New user
Berichten: 21
Lid geworden op: 21 dec 2008 19:01
Geslacht: Man
Locatie: Brussel

Re: depressie

Bericht door 162992 » 22 jul 2009 19:49

Ben je nog steeds in behandeling bij die psychiater?
Zoja, zou je het feit dat je stemming niet verbetert en de tegenslag die je onlangs te verwerken hebt gekregen eens opnemen met je behandelaar.

Vergeet ook niet dat een depressie wel te verzachten valt met medicatie, maar dat blijvende, echte verbetering op lange termijn er enkel kan komen door psychotherapie. Ik vermeld dat, omdat je misschien het gevoel hebt dat je wel medicatie, maar onvoldoende therapeutische ondersteuning krijgt. In dat geval zou ik je durven aanraden eens uit te kijken naar een
psychotherapeut waar je je wel begrepen en geholpen voelt.

Youreyes
New user
New user
Berichten: 32
Lid geworden op: 03 jul 2009 00:11
Geslacht: Vrouw
Locatie: Nederland

Re: depressie

Bericht door Youreyes » 23 jul 2009 01:39

Hee,

ik herken mezelf in jou verhaal,
alleen weet ik niet of ik depressief ben.
Ik ben ook nog eens stapel verliefd op een vrouwelijk iemand.
Zelf weet ik ook niet wat ik ermee aan moet dus ik
kan je alleen heel veel sterkte wensen.

x
there's nothing I could say to you.
nothing I could ever do to make you see,
what you mean to me.

totalemptiness
New user
New user
Berichten: 2
Lid geworden op: 21 jul 2009 22:08
Geslacht: Vrouw

Re: depressie

Bericht door totalemptiness » 23 jul 2009 11:43

162992 schreef:Ben je nog steeds in behandeling bij die psychiater?
Zoja, zou je het feit dat je stemming niet verbetert en de tegenslag die je onlangs te verwerken hebt gekregen eens opnemen met je behandelaar.

Vergeet ook niet dat een depressie wel te verzachten valt met medicatie, maar dat blijvende, echte verbetering op lange termijn er enkel kan komen door psychotherapie. Ik vermeld dat, omdat je misschien het gevoel hebt dat je wel medicatie, maar onvoldoende therapeutische ondersteuning krijgt. In dat geval zou ik je durven aanraden eens uit te kijken naar een
psychotherapeut waar je je wel begrepen en geholpen voelt.
hey ,

ja , ik ga nog steeds naar die psychiater, die ook psychotherapeut is. Het probleem ligt daar niet bij, ik kan daar heel goed mee praten. Vorig jaar ben ik een paar keer naar een psychologe geweest, maar dat klikte totaal niet, ze nam me helemaal niet serieus, tenminste, dat gevoel had ik toch. Bij deze kan ik alles zeggen zonder veroordeeld te worden.

Maar het probleem is dat ik tussen die sessies door nu niemand heb om mijn hart bij te luchten (via msn of sms wel , maar das toch niet vergelijkbaar met een gesprek face to face) terwijl ik het wel nodig had (en heb) door het nieuws dat ik kreeg. Maar ik kan mijn psychiater toch niet constant gaan bellen ofzo ? Morgen heb ik gelukkig een afspraak met haar

Avalon
Regular user
Regular user
Berichten: 103
Lid geworden op: 27 nov 2004 12:09
Geslacht: Vrouw
Locatie: Brugge (Assebroek)

Re: depressie

Bericht door Avalon » 23 jul 2009 14:38

totalemptiness schreef: Maar het probleem is dat ik tussen die sessies door nu niemand heb om mijn hart bij te luchten (via msn of sms wel , maar das toch niet vergelijkbaar met een gesprek face to face) terwijl ik het wel nodig had (en heb) door het nieuws dat ik kreeg. Maar ik kan mijn psychiater toch niet constant gaan bellen ofzo ? Morgen heb ik gelukkig een afspraak met haar
Hoi,

Iemand hebben waar je bij terecht kan is heel belangrijk. Daarom niet om telkens je verhaal te doen, maar ook om bij te huilen of gewoon om niet alleen te zijn met al je gedachten.
Ik heb zelf enkele jaren geleden ook in een hele diepe depressie gezeten en bij mij was mijn familie mijn redding. Ik vegeteerde maar wat door het leven. Veel negatieve gedachten, een overvloed aan emoties waar ik geen weg mee wist enz enz. Uiteindelijk heeft de combinatie van een psychiater, antidepressiva én mijn familie me erdoor getrokken. Vooral mijn mama en zus waren enorm belangrijk. Zij waren er voor mij, keer op keer, om me derdoor te trekken. Ze luisterden, probeerden niet van alles te relativeren, maar waren er gewoon. En dat is heel belangrijk.
Ik hoop echt dat je zo'n vertrouwenspersoon vindt, en ondertussen zou ik er zeker niet mee zitten om je psychiater op te bellen wanneer het echt niet meer uit te houden is. Het is haar job om je te helpen en ze zal het heus niet erg vinden dat je haar belt. Integendeel, zo zal ze je misschien nog beter kunnen helpen.

162992
New user
New user
Berichten: 21
Lid geworden op: 21 dec 2008 19:01
Geslacht: Man
Locatie: Brussel

Re: depressie

Bericht door 162992 » 23 jul 2009 22:30

totalemptiness schreef:
hey ,

ja , ik ga nog steeds naar die psychiater, die ook psychotherapeut is. Het probleem ligt daar niet bij, ik kan daar heel goed mee praten. Vorig jaar ben ik een paar keer naar een psychologe geweest, maar dat klikte totaal niet, ze nam me helemaal niet serieus, tenminste, dat gevoel had ik toch. Bij deze kan ik alles zeggen zonder veroordeeld te worden.

Maar het probleem is dat ik tussen die sessies door nu niemand heb om mijn hart bij te luchten (via msn of sms wel , maar das toch niet vergelijkbaar met een gesprek face to face) terwijl ik het wel nodig had (en heb) door het nieuws dat ik kreeg. Maar ik kan mijn psychiater toch niet constant gaan bellen ofzo ? Morgen heb ik gelukkig een afspraak met haar
Ik zou zeker aan je psychiater zeggen dat je de huidige frequentie van afspraken niet voldoende vindt. Het is niet zo abnormaal om twee keer per week langs te gaan.

Gesloten